محققان بیمارستان دانشگاه بالگریست و دانشگاه واشنگتن، پیامدهای بالینی و میکروبیولوژیکی را پس از درمان ترکیبی جراحی و دارویی برایعفونت‌های پای دیابتی (DFIs)، پس از درمان آنتی‌بیوتیکی تجربی در مقابل درمان هدفمند و درمان تجربی با آنتی‌بیوتیک طیف گسترده در مقابل درمان آنتی‌بیوتیکی با طیف محدود، ارزیابی کردند.

آنها به صورت گذشته‌نگر نرخ شکست‌های درمانی نهایی را برای هر یک از سه نوع آنتی‌بیوتیک تراپی اولیه پس از عمل دبریدمان ارزیابی کردند: درمان تجربی کافی؛ درمان هدایت شده بر اساس نتایج میکروبیولوژیکی محیط کِشت؛ و درمان ناکافی تجربی با تغییر به درمان هدفمند بر اساس نتایج میکروبیولوژیکی محیط کشت.

نتایج این تحقیق به شرح زیر است:

· محققان داده‌های 332 بیمار را آنالیز کردند که تحت 716 اپیزوددبریدمان جراحی برایDFI ، از جمله قطع عضو قرار گرفته بودند.

· شکست بالینی در 40 اپیزود از 194 اپیزود(20.6 درصد) که در آن درمان تجربی کافی انجام شده بود، رخ داد.

· شکست بالینی در 77 اپیزود از 291 اپیزود (26.5 درصد) با استفاده از درمان هدایت شده با نتایج میکروبیولوژیکی محیط کشت (و صحیح) از ابتدا، رخ داد.

· شکست بالینی در 73 اپیزود از 231 اپیزود( 31.6 درصد) با تغییر از درمان تجربی ناکافی به درمان هدفمند بر اساس نتایج میکروبیولوژیکی محیط کشت رخ داد.

· همچنین انتخاب آنتی بیوتیک با طیف وسیع نتوانست این خطرهای شکست را تغییر دهد.

· مقایسه‌های گروهی، منحنی‌های کاپلان-مایر و تحلیل‌های رگرسیون کاکس نتوانست برتری آماری یا پایین‌تر هیچ یک از استراتژی‌های آنتی‌بیوتیک اولیه را نشان دهد.

محققان بر اساس نتایج این مطالعه نتیجه‌گیری کردند: که کفایت میکروبیولوژیکی رژیم آنتی‌بیوتیکی اولیه پس از دبریدمان (جراحی) برای DFI، نتایج درمانی را تغییر نداد. ما توصیه می کنیم که پزشکان از رویکرد نظارتی اجتناب از کاهش تنش آنتی بیوتیکی پیروی کنند و با یک رژیم آنتی بیوتیکی با طیف باریک بر اساس اپیدمیولوژی موضعی، درمان را شروع کنند.

منبع:

https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/37533158/